Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Νεότερος...



Αισθάνομαι μόνος
αφού δεν έχει δεύτερη ζωή ν' αλλάξουμε
και το φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ίδιο.

Σύντροφε ουρανέ
άλλοτε η ελπίδα φεγγοβολούσε στα χέρια.

Κοιτάζω το σώμα βρίσκω τ' όνειρο.
Πάει κι η αγάπη
χάνεται
σαν το νερό στην πέτρα.

Τι είναι πια ένα δέντρο, τι είναι τ' ασημένια φύλλα;
Μες στην ορμή της ερημιάς γινόμαστε διάφανοι. 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ


Fedra V.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου