Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

One of “those” days...






Ξύπνησε πάλι κι αναρωτιόταν γιατί
Μεσημέρι
Πάλι έχασε τη μισή μέρα
Το κινητό πλάι της εξακολουθεί να χτυπάει
Την ψάχνουν και το σιχαίνεται – ή όχι;
Γυρίζει πλευρό
Αγκαλιάζει το μαξιλάρι – κρύο
Τα μάτια του στα μάτια της – κρύο
"Έχω πάρα πολλές δουλειές, πάρα πολλές δουλειές, ε και;"
Το πάπλωμα την προστατεύει απ’ όλους και όλα
Εεε όχι κι όλα ! οι σκέψεις της σκουλήκι  και πώς να το αποφύγει;
Πώς αδειάζει το μυαλό; Καμιά συνταγή;
Δυο φορές μέσα απ’ το ίδιο όνειρο δεν περνάμε
Γίναμε οι ήρωες ενός άπιαστου, ακατέργαστου ονείρου
Χειμερία νάρκη
Τι συναρπαστικό το μέλλον!
Αισιόδοξος τρόμος
Μια φυσαλίδα νερού – πού πάει πάλι κι αυτή;
Κρύβει τα μάτια της να μη την προδώσουν – σε ποιον;
Οικείο το σκοτάδι της κάμαρας
"Πότε θα πάψω να σκοτώνω τους νεκρούς;"
"Θέλω να ταϊσω πεταλούδες χρυσόσκονη"
Ο Χάρης ήθελε να γίνει δρακοντοκτόνος μα δεν μπόρεσε
Έτσι έγινε ποιητής
Νανουρίζει το μαξιλάρι της
"Τελικά, ίσως ένας βενετσιάνικος καθρέφτης πολύ θα ταίριαζε εκεί απέναντι - ή όχι;"
Πόση τέρψη μπορούν να δώσουν τα ασήμαντα;
Ηλιοτρόπια παντού
Πεθαίνει κανείς από πολλή αγάπη;
"Σ’ αγαπώ γιατί τα μάτια σου με σκοτώνουν"
Vae Victis!


Fedra V 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου